čtvrtek 30. září 2010

¿Una casualidad?

Hace pocos días me llegó a Praga un disco de Beni de Cádiz que deseaba ya desde hace casi un año. Finalmente. Escuchaba el disco una y otra vez… Me decía: “Que cantaor fantástico era” y observaba que cantaba mucho por Cádiz y mucho más por Caracol. Pensé en su ciudad natal, en Cádiz. Pensaba en esta ciudad y empecé a reflexionar sobre los pueblos en donde habían nacido mis cantaores preferidos. Y me pregunté a mí misma: "¿Es una casualidad que los cantaores que más me gustan hayan nacido en el triángulo Cádiz-Jerez-Sevilla?"

Por cierto, no todos los artistas tienen la ciudad natal en su nombre y cuando yo voy a escuchar a un cantaor por primera vez, no suelo leer su biografía ni donde nació. Suelo ir a descubrirlo siempre luego, después de oírlo. 

Debo confesar que yo, de los orígenes del flamenco, no he leído mucho. Y si he leído algo, ya lo olvidé casi todo. Para mí el flamenco existe desde las grabaciones. De la existencia de las grabaciones, de la existencia de lo que yo misma puedo oír, compartir y comparar, aunque se diga que las comparaciones son „odiosas“. Debo insistir sobre mis influencias, que no hay ninguna, de las teorías, porque ocurrió que, hace meses, recibí una email de España, de un teorético y crítico del flamenco, que descubrió mi blog. Me hizo las preguntas del tipo „¿Cómo es que me gustan más los gitanos?¿Por qué me gusta más este u otro cantaor?¿Cuál es la razón por la qué no me gusta este? Y en general, así. Estaba convencido de que en el extranjero se conocía una cierta historia del flamenco y esa era la razón por la cual casi todos los extranjeros solían pensar que el flamenco era lo que esta historia les había enseñado. Me hizo sonreír un poco que casi pensaba también que yo soy mairenista. Creo que es difícil, o mejor decir, me parece imposible incorporar a una checa, que se interesa por el cante flamenco desde hace poco más de dos años, entre los mairenistas o los caracoleros, los marchenistas, los camaroneros… O entre los seguidores de otras teorías sobre este arte. No hay nada tan facil como contestar a sus preguntas: Cada uno tiene sus gustos, y así yo también tengo los míos. Tengo una colección de mis cantaores preferidos. Y lo que me parecía interesante para mencionar ahora es que la mayor parte de estos cantaores había nacido en ese triángulo Cádiz-Jerez-Sevilla.

Y me pregunto otra vez ¿Es una casualidad que los cantaores que más me gustan van por la vía del tren de Cádiz a Sevilla? O en este triángulo o por la vía del tren, como decía Juan Talega. ¿Es solo una casualidad mía o de verdad por esa vía han ido las vidas de los mejores, los más grandes artistas del Flamenco? Yo diría que los artistas más grandes, que dio el Flamenco, efectivamente, van por la vía de este tren Cádiz-Sevilla.

Y me permito también decir que nadie, en mi opinión, ha superado a los más grandes de esas tierras. Nadie. 

sobota 25. září 2010

Beni de Cádiz



čtvrtek 23. září 2010

Slova/Palabras de...(6)


El guitarrista Enrique de Melchor (*1951):

"Es mejor dar dos notas bien puestas, que una escala rapidísima."

"Je lepší dobře zahrát dvě noty, než velmi rychle nějakou stupnici."


(la fuente/zdroj:entrevista/rozhovor s kytaristou pro časopis
La Flamenca)

středa 22. září 2010

Video: Melchor de Marchena

Článek v přípravě/El artículo en preparación...

Melchor de Marchena - Seguiriyas



Melchor de Marchena - el cante Manolo Caracol y Enrique Ortega- Fandangos



Enrique de Melchor - Soleares - Melchor de Marchena



Zdroj/la fuente: Rito y Geografía del Cante

sobota 11. září 2010

Fandangos del Gloria

Manuel Soto Sordera José Mercé

středa 8. září 2010

EL NIÑO GLORIA


Cikánský zpěvák RAFAEL RAMOS ANTÚNEZ, bratr zpěvaček La Pompi a La Sorda, je ve flamenkovém světě proslulý pod uměleckým jménem EL NIÑO GLORIA. Narodil se 27. dubna 1893 v Jerez de la Frontera (Cádiz), v ul. Nueva a zemřel 11. února 1954 v Seville. Rafael se stal známým jako Niño Gloria pro časté opakování slova gloria (přel. sláva) v jednom ze svých villancicos por bulerías. Stojí za zmínku, že jeho sestra La Pompi byla jednou z nejvýznamnějších jerezských interpretek cantes por bulerías. El Niño Gloria se proslavil pro svou tvůrčí kreativitu a originalitu ve všech stylech, a obzvláště u fandangos, saetas, bulerías a villancicos.

Rafael Ramos začal zpívat ve svém rodném kraji, v němž střídal účinkování na fiestách s prací na statku. Poté jezdil i do Sevilly, kde působil v tehdejších populárních lokálech zvaných cafés cantantes. Díky svému originálnímu pěveckému projevu mohl sdílet pódium po boku těch nejvýznamnějších postav oné epochy jakými byli např. Antonio Chacón, Manuel Torre, Pastora a Tomás Pavón, Cojo de Málaga, Manuel Vallejo, Manolo Caracol...atd. A on sám se brzy stal jednou z největších osobností flamenkového zpěvu.

V následujících letech absolvoval s ostatními umělci několik turné po Španělsku. Např. v roce 1924 se představil v madridském Kursaal Imperial a v roce 1927 v Monumental Cinema; v letech 1933 – 1934 účinkoval v představení Las calles de Cádiz pod vedením slavné tanečnice jménem Argentinita, v němž vystupovali také Juana „La Macarrona“, Rafael Ortega, Espeleta, Pilar López a další významní umělci.

Po vypuknutí občanské války v roce 1936 utekl do Sevilly, v níž se usadil natrvalo. Ve třicátých a čtyřicátých letech byl jedním z hlavních protagonistů na setkáních příznivců v sevillských lokálech Alamedy de Hércules, kde se těšil velkému uznání. Byl také stálým zpěvákem na sevillských balkónech během průvodů ve Svatém týdnu jako jeden z nejlepších interpretů saetas. Kromě saetas brzy vynikal např. v bulerías. El Niño Gloria a Juanito Mojama byli na počátku dvacátých let považováni vůbec za nejlepší znalce jerezských bulerías.

El Niño Gloria se sice zúčastnil několika turné, ale nejezdil na ně moc rád, jelikož svým charakterem neinklinoval k uměleckým vrtochům třicátých let. Byl spíše uzavřený, nesmělý a upřednostňoval zpěv pro menší publikum. Jeho sláva se po celém Španělsku rozšířila především od vydání prvních alb, na nichž ho doprovázel kytarista Niño Ricardo. A jeho popularita se ještě zvýšila od nahrání alb s kytaristou jménem Manolo de Badajoz. Zásluhou svého výrazného osobního přednesu saetas, stejně tak u fandangos, jerezských bulerías, villancicos, i u seguiriyas či jiných stylů, a tedy jako tvůrce jisté „pěvecké školy“, zanechal na nahrávkách široký repertoár velké umělecké osobnosti jerezského kraje.

Na počátku padesátých let začala jeho profesionální kariéra uvadat a aby přežil, byl nucen prodávat na ulicích cukrovinky. A ačkoliv v posledních letech života El Niño Gloria upadl již v zapomnění, přesto se výrazně zapsal do dějin flamenkového zpěvu. Jeho fandangos umělci interpretují dodnes.

Ukázky/Muestras:

El Niño Gloria - Fandanguillos


El Niño Gloria - Fandangos


El Niño Gloria - Soleá


El Niño Gloria - Bulerías

pátek 3. září 2010

Video: Jesús de la Frasquita (2)

Jesús de la Frasquita - Cantiñas del Pinini - Soleá - guitarra Antonio Moya




Další video zde/otros videos aquí: Jesús de la Frasquita
NetAgent