neděle 4. července 2010

Verdiales

Jeden z nejstarších stylů andaluského folklóru, který se zrodil pro tanec; doprovázen celým orchestrem, složeným převážně z houslí, tamburín, kastanět, kytar, vihuel a bandurií, které někdy bývaly nahrazovány domácími nástroji, jako např. hmoždíři, hrnci, lžícemi ...apod. Verdiales se zrodily ještě před nástupem tzv. cante jondo.

Název je odvozen od malagského kraje olivovníků Los Verdiales, kde se pěstuje odrůda oliv „verdial“. Verdiales jsou zpěvy se slokami o pěti osmislabičných verších, přičemž první z nich se obvykle opakuje na třetím místě, občas bývají i o čtyřech verších.

Považují se za jakýsi prototyp „rolnických“ fandangos, tj. s tématem práce vesničanů na polích...apod. Texty bývají prosté a veselé; po hudební stránce představují chvějivý a monotónní rytmus, vypovídající tak o svém primitivním původu.

Pandas de Verdiales




Pandas de Verdiales



   

Např. jeden z teoretiků, José Luque, který se studiem zpěvů z Málagy zabýval hlouběji, řekl: "Vzhledem ke svému bohatému doprovodu se uvnitř flamenkového zpěvu rozvinuly jen málo, dokonce si zachovávají svůj primitivní charakter, s dojemnou syrovostí a autentičností." Dále vysvětlil, že "Verdiales jsou nejstarší a pravou ukázkou lidové malagské hudby. Jedná se o fandango určené k tanci, pravděpodobně s maurským původem, které v Malaze nabylo silného a odlišného výrazu. Je to jeden z pěveckých stylů bohatý na obměny, tradice a zvyky."

Flamenco v minulém století převzalo jejich melodie; flamenkoví umělci začali interpretovat tyto cantes v mírnějším tempu a jen s kytarou, někdy i s kastanětami. Flamenkové verze verdiales se dnes často používají pro zakončení cantes malagueñas, které tak nabyly velmi zajímavého hudebního efektu a získaly si značnou popularitu u publika. "Flamenková" verdiales (také se užívá název fandangos verdiales) patří do skupiny tzv. fandangos abandolaos neboli cantes abandolaos.

Ačkoliv bývají verdiales všeobecně spojovány s tancem, existují některé formy určené exkluzivně jen pro zpěv, jako například adaptace Juana Brevy.

Tradiční verdiales jsou však dosud zachovávány v malagských krajích místními skupinami, které se nazývají Pandas de Verdiales.


Bernardo de los Lobitos - Verdiales



Pericón de Cádiz - Verdiales



  
Antonio de Canillas - Verdiales


  
Chato de la Isla - Verdiales



  
Sernita de JerezVerdiales




   

pátek 2. července 2010

Tras las huellas de Miguel El Funi

Ya cuando pensaba ir a Utrera, mi deseo era poder visitar también un día la ciudad de Lebrija. No tanto para ver el pueblo como para encontrar a otro miembro de los Pinini, Miguel El Funi, uno de mis cantaores preferidos. Sabiendo que tiene ya una edad y algunos problemas de salud, le hice una llamada telefónica con anticipación de un mes, desde Praga, para concertar una cita con él en Lebrija. Estuvo de acuerdo, qué felicidad la mía en ese momento, cuando pude hablar con El Funi por teléfono… Y cuánta tristeza después, cuando durante de mi semana en Andalucía supe que el cantaor estaba enfermo y no pude encontrarme con él en su ciudad natal.

Pero, pese a todo, yo fui a Lebrija. Me hice la colección de fotos que podría llamar “Tras las huellas de Miguel El Funi“ y otras del pueblo. Un pequeño pueblo blanco, con sólo más o menos treinta mil habitantes, pero qué grande es su nombre en el mundo del flamenco. „Lebrija, Lebrija...“ qué bien suena esta palabra cuando se habla del flamenco, de la importancia que tiene en la historia de este arte.


Deben ser las emociones distintas cuando del tren se baja cualquier visitante para ver solo una de las ciudades de Andalucía o cuando del tren se baja un aficionado al flamenco. Un aficionado bajándose mira el cartel de la estación en donde está escrita la palabra mágica „Lebrija“, suspira hondo y como un tren rápido en segunda vía le llega a la mente: Juaniquí de Lebrija (aunque nacido en Jerez), El Lebrijano, María la Perrata, Miguel el Funi, Bastián Bacán, Pedro Bacán, Inés Bacán, Pedro Peña y otros de los Pinini, Curro Malena y su hijo Antonio, Manuel de Paula… y otros. Caminando los primeros pasos por la calle del pueblo respira su aire que difunde el cante lento, largo y que se asemeja mucho al de Utrera, pero también con sus proprios sellos. Es verdad que no sé bien lo que llega precisamente a la cabeza de otros aficionados, pero a mí me ocurrió esto que escribo.


A mí se me “abrirían” las orejas si alguien me dijera „Lebrija“… quise escribir, pero aquí no me lo dice nadie. Nadie aquí me habla de Lebrija. Si quiero saber como suena esta palabra, me la debo decir yo misma. O puedo escuchar por ejemplo esta entrevista. Cuando hace días recibí la noticia que hay una nueva entrevista con Miguel El Funi, me dio mucha alegría y tuve ganas de aprovecharla y publicarla también aquí, con algunas de mis fotos llamadas „Tras las huellas de Miguel El Funi“…

¡Miguel, cuánto me gusta tu cante!… Ay...




En Lebrija pasé unos momentos agradables con sus guitarristas, Antonio Malena y Ethan Margolis

neděle 20. června 2010

Marina


Muestras/Ukázky:

Marina Heredia - Fandangos de Albaicín (Verdiales granaínos)

Marina Heredia - Soleá

Marina Heredia - Seguiriya


Marina Heredia - Bulerías

pondělí 14. června 2010

¿Después de Chano, David Palomar?

Entre los artistas jóvenes o quizás mejor dicho, entre los artistas de la nueva generación en Cádiz, el que más llama mi atención es sin duda David Palomar. De algunos artistas basta oír muy poco para saber mucho. En el caso de David Palomar con ver solo estas dos muestras, estos dos vídeos, una se hace una idea muy aproximada de lo que puede ser el futuro de este artista, para saber, para pensar, para creer que va a ser el maestro de los cantes de Cádiz. No oso decir „que ya es el maestro“, porque me parece todavía demasiado joven para usar esta palabra, para llamarlo así, sobre todo si pienso en Chano Lobato... Ay...

Pero estoy segura de que David Palomar tiene todas las condiciones para convertirse en el gran maestro de los cantes de Cádiz y la capacidad y la convicción que se necesitan para conservarlos en estado puro.

Ojalá que sea así... Si no, si me engaño con este cantaor, voy a llorar...Y creo que no solo yo.

Me acuerdo que hace dos años, en febrero 2008, cuando tuve la posibilidad de hablar con Félix Grande aquí en Praga y le pregunté por los jóvenes y le di el nombre de David Palomar, me contestó que „no conocía“ este nombre. Hace dos años Félix Grande todavía no lo conocía. Desde ese tiempo no tuve otra posibilidad de hablar con él, pero no tengo dudas de que ya conoce muy bien a este artista, y que ya lo conocen bien todos los grandes expertos del flamenco...

čtvrtek 10. června 2010

Potaje Gitano de Utrera


Esto es mi otro regalo que recibí en Utrera, en casa de los Cuchara. Pero desgraciadamente debo decir que se convirtió solo en mi regalo virtual, porque yo lo olvidé allí. Yo he olvidado mi Potaje Gitano en Utrera… Ay...Por suerte que me hice al menos esa foto, que puedo mirar.


Cuando el otro día en casa de la amabilísima María, la hija del gran Perrate, me preguntaron si quiero comer un potaje, si me gusta, yo no tuve ni idea de que se trata de una comida y por cierto también de qué comida se trataba. Les contesté que yo conozco esta palabra solo como el nombre de un festival utrerano. Pues bien, cuánto solo una autodidacta de la lengua española llego a algunas palabras tarde y a otras más tarde (o ¿pronto?). Yo conocí bien la palabra „la sopa“ y todavía no „el potaje“. No daba tanta importancia a mirar el vocabulario cuánto a saber que es el nombre del primero festival de España. Daba más importancia al hecho que oyendo la palabra „el potaje“ ya me salen automaticamente los nombres como El Perrate, Gaspar, Fernanda y Bernarda, El Turronero...Todos los grandes artistas de Utrera que en el pasado actuaban en este festival muchas veces rendiendo homenajes a otros grandes, como a Manuel Torre, Antonio Mairena, Manolo Caracol... Y después están homenajeados también esos mismos grandes de Utrera. Como por ejemplo este año. Es por tercera vez cuando el Potaje Gitano de Utrera rinde el homenaje siempre merecido a Fernanda y Bernarda, las maravillosas cantaoras, las diosas de la soleá y la bulería.


(Sonriendo) Entonces, tengo otro recuerdo inolvidable: ¡Yo comí un potaje verdadero! El potaje gitano de Utrera. Lo fue un potaje, me lo hicieron los gitanos, y lo comí en Utrera. No creo que haya un otro potaje que podría superar este. Así estaba comiendo allí el potaje, pensando también en cuánto me gustaría ver un Potaje hace 40, 50 años… Ay...

Si lo hubiera comido en otra ciudad, en otra casa...no sé, no sé si me hubiera gustado tanto...


POTAJE GITANO DE UTRERA

čtvrtek 3. června 2010

Dedicado a Vallejo



Muestras/Ukázky:

Manuel Vallejo - Seguiriyas



Manuel Vallejo - Taranta



Manuel Vallejo - Media Granaína



Manuel Vallejo - Fandanguillo

NetAgent