sobota 4. června 2011

Tomas de Perrate - Infundio



Muestras/Ukázky:

Tomas de Perrate- Bulerías



Tomas de Perrate- Soleá por Bulerías



Tomas de Perrate- Cantiñas



Tomas de Perrate- Tangos del Piyayo (entre Málaga y Camaguey)



Tomas de Perrate- Soleá de Alcalá y Utrera

úterý 31. května 2011

Atlas del cante flamenco



Muestras/Ukázky:

La Sallago - Seguiriyas



La Perla de Cádiz - Bulerías de Cádiz



Antonio Mairena - Soleá



Sernita de Jerez - Tío Borrico - Bulerías de Jerez

pátek 27. května 2011

TÍA ANICA LA PIRIÑACA

Jerezská zpěvačka necikánského původu ANA BLANCA SOTO, známá ve světě flamenka jako LA PIRIÑACA DE JEREZ nebo TÍA ANICA LA PIRIÑACA, se narodila v Jerez de la Frontera roku 1899 a zemřela tamtéž roku 1987. Přezdívku jí přiřkl otec.


Již odmala byla velkou příznivkyní flamenka a vyrůstala v blízkosti cikánských rodin. Není divu, že se stala interpretkou výhradně cantes cikánského původu. Stala se dokonce jejich výtečnou představitelkou a zároveň depozitářkou nejstarších flamenkových zpěvů, prastarých expresivních projevů, patřících onehdy již k opomíjeným. Tía Anica zůstává emblematickou osobností nejen pro jerezskou čtvrť Santiago, ale pro celou historii flamenkového zpěvu.

Od útlého mládí pracovala jako dělnice na polích v okolí rodného města a zpěv byl pro ni součástí jejího bytí a každodenního života, přirozeným způsobem, kterým se projevovala. Poté, co skončili práce na polích, se dělníci scházeli u ohně a zpívali. Mezi těmito dělníky byli i další umělci, kteří navždy zapsali svá jména do historie flamenkového zpěvu, jako například Tío José de Paula, Tío Borrico či Sernita de Jerez.


(María la Perrata, Tía Anica La Piriñaca, Tío Borrico)

Když se Tía Anica provdala, přestala zpívat na přání manžela. Ke zpěvu se vrátila až po manželově smrti. Od této doby začala jistým způsobem rozvíjet profesionální pěveckou kariéru, ale to jí bylo již kolem šedesáti let. Zpívala na soukromých večírcích a fiestách v jerezské Venta de San José a později také ve Venta de El Morito. Oslovena Antoniem Mairenou uskutečnila i své první nahrávky pro kolekci Antología del cante flamenco y cante gitano, na nichž ji doprovázel kytarista Manuel Morao. Další nahrávky, které zrealizovala, byly pro antologii Archivo del cante flamenco a za doprovodu kytaristy Parrilla de Jerez. Následně nahrála i dvě sólová alba a účinkovala na andaluských festivalech. Její jedinečný a originální zpěv velice oceňovali jak příznivci a odborníci, tak i kolegové z profese.


Tía Anica La Piriñaca je považována za výjimečnou interpretku cantes por seguiriyas, soleares, martinetes a bulerías, za významnou konzervátorku jerezských stylů, obzvláště cantes por soleares a seguiriyas zpěváka Tío José de Paula. Během života jí bylo věnováno několik poct. Například v roce 1985 jí Cátedra de Flamencologia y Estudios Folklóricos Andaluces vyjádřila veřejnou poctu festivalem Fiesta de la Bulería. V cantes por bulerías byla tehdy ve svém rodném kraji i vůbec jejich největší představitelkou.


Muestras/Ukázky:

Tía Anica La Piriñaca - Alboreá



Tía Anica La Piriñaca - Seguiriyas de José de Paula



Tía Anica La Piriñaca - Soleá de Joaniquín de Lebrija



Tía Anica La Piriñaca - Bulerías



Tía Anica La Piriñaca - Martinete



Tía Anica La Piriñaca - Tientos



Tía Anica La Piriñaca - Seguiriyas



Tía Anica La Piriñaca - Bulerías

úterý 24. května 2011

Antonio Mairena



Antonio Mairena -Tonás



Antonio Mairena - Seguiriyas de Triana



Antonio Mairena - Tangos de Triana



Antonio Mairena -Bulerías



Antonio Mairena -Giliana



Antonio Mairena - Tientos




neděle 8. května 2011

Dorantes actuó en Praga

En cuanto la purista que soy (si alguien lo llame así), por cierto mejor decir aficionada al flamenco tradicional, igual, el concierto de Dorantes no me lo pude perder. Aunque solo fuera por mi grandísima afición al flamenco de las familias de los Pinini y los Perrate. Es más, estas dos familias yo las considero en la historia del flamenco como el mejor ejemplo de las más grandes personalidades. Quiero decir, casi solo son una familia entre Lebrija y Utrera y ¡cuántas personalidades distintas ha dado al flamenco! Y lo digo con convicción y bien fuerte: ¡Es increíble!

Hablando de otros artistas en la actualidad, uno vive en Madrid, otro en Barcelona, otro en Sevilla… Pero suenan "igual", van por ese mismo camino… Y como escribo arriba: los Pinini, los Perrate… casi una familia, el mismo lugar, la misma cuna… Y solo puedo suspirar hondo, hacer otro olé de entusiasmo y preguntarme: ¿Cómo es posible?

¿Y por qué fui al concierto de Dorantes? Muchos de sus antecedentes de la familia tienen esa fama de importantes artistas, pero no cabe la menor duda de que Dorantes se convirtió en un gran artista no por ellos, por sus propios méritos. Dorantes para la historia del flamenco solo ha aumentado el número de los grandes artistas que proceden de estas familias. Ahora no sabría indicar precisamente si es más de Los Pinini, por su apellido Peña, o si de los Perrate por su abuela María La Perrata. Creo que no es tan importante. Lo más importante es que Dorantes se hizo un artista de primera por su propio arte, presentado con el nombre artístico Dorantes y no por otro motivo.

La información de su concierto en Praga me ha conmovido muchísimo. Fue para mí de verdad una gran sorpresa. Cuánto se lo agradezco al organizador que lo trajo por aquí, a nuestro país. De otro lado me hizo un poco triste que el organizador de su actuación praguense era del mundo de jazz. Así ocurrió que a nosotros del mundo flamenco llegó esta noticia con mucho retraso, solo una semana antes de su concierto. Se hizo en un pequeño teatro e igual el teatro no se llenó, solo de tres cuartos. Pienso que el nombre de este artista no es aquí conocido tanto en el mundo de jazz como en el mundo de flamenco. También no se debe olvidar que no somos Francia, ni Japón y que nuestro mundo del flamenco es un mundo muy pequeño. Yo añadiría que con los conocimientos sobre el flamenco estamos siempre solo en los principios. Además ese mismo día, 6 mayo 2011, había en la televisión un partido del hockey muy importante. Como España es un país de fútbol, el nuestro es muy de hockey sobre hielo.


Dorantes con su grupo no se debe preocupar ni mucho menos que no vino tanta gente al teatro, porque este hecho no tuvo absolutamente nada que ver con sus calidades o con su arte como con esas otras razones. Y nosotros que hemos llegado se lo hemos recompensado a él bastante. Recibió un gran aplauso como si el teatro hubiera estado llenísimo. Lo recibió no solo después del concierto, pero muchas veces también durante las singulares composiciones, entre cuales reconocí por ejemplo Orobroy y Semblanzas de un río.


En este momento sonrío, porque aunque era su primera actuación en Praga y pudo interpretar para nosotros las obras viejas sin ningún problema, creo que deseaba presentar también aquí uno de sus nuevos programas, nuevas composiciones, pero Orobroy es una composición vieja de casi quince años. Puede ser que lo tocaba a mi deseo, se lo dije yo antes del concierto, que me gustaría tanto oír su Orobroy en vivo...E hice muy bien. Por cierto él hizo mucho más bien porque sí, lo tocó. Aunque aquí sin los niños, sin un violín, Orobroy no perdió nada de su belleza. Esta su obra maravillosa nunca perderá nada de su belleza, de su encanto...En el piano de Dorantes hay y habrá siempre mucha sensibilidad, mucha alma...

Además, para mí Dorantes es uno de los pocos en el flamenco actual que pueden permitirse hacer fusiones, mezclar el flamenco con otros géneros. Uno de los pocos artistas en quienes yo confío, igual como por ejemplo en su tío El Lebrijano, porque sé que Dorantes lleva el flamenco en la sangre, ya por su gran familia, conoce perfectamente el flamenco tradicional, su base, lo tiene en toda su piel, nació rodeado del flamenco por derecho. Sí, confío en sus fusiones. Yo conozco su música no solo por sus propios discos, pero también de los discos de otros artistas con quienes ha colaborado, como por ejemplo El Pele, Esperanza Fernández, El Lebrijano, o por el DVD con un magnífico espectáculo “Pasión y Ley“, de Antonio El Pipa… Y otros.


El éxito que tuvo este concierto de Praga no fue sólo por la gran interpretación del maestro Dorantes. Sus dos compañeros, el percusionista Tete Peña, su primo, y Yelsie Heredia, contrabajista, contribuyeron a dicho éxito con unas estupendas interpretaciones, haciendo los tres un verdadero conjunto de arte y perfección.

Los checos del mundo flamenco que no iban al concierto de Dorantes pueden ahora solo tener una gran lástima, porque han perdido la actuación de un artista de primera talla, de máximo nivel. De ese nivel de que pudimos ver en nuestro país siempre tan pocos artistas flamencos.

Y nosotros, que hemos visto el concierto, quedamos ahora solo felices y muy estusiasmados, con mucho agradecimiento al organizador, que tuvo esa apreciable idea de invitar a Dorantes, al gran maestro del piano flamenco.

čtvrtek 5. května 2011

Dorantes en fotos



El Lebrijano, Pedro Peña


Manolo Nieto, Dorantes, Rafael de Utrera, Tete Peña (primo de Dorantes/bratranec), Pedro Peña (hermano de Dorantes/bratr)


Arcángel


Esperanza Fernández, Diego Carrasco


Joaquín Grilo, Pastora Galván





PS: las fotos exclusivamente para este blog de archivo de Dorantes/ fotografie exkluzivně pro tento blog z archívu Dorantese
NetAgent